Speak now or forever hold your peace
“Speak now or forever hold your peace” is een mooie zin voor een huwelijksplechtigheid, maar een beroerde manier om bezwaren boven tafel te krijgen. Want wie zegt er nog iets als iedereen kijkt en de rest zwijgt?
Toch stellen we in overleggen regelmatig precies zo’n vraag: “Is iedereen akkoord?” Je ziet een paar mensen knikken en verder blijft het stil. Dan zal iedereen het er wel mee eens zijn. Toch?
Deze aanname zorgt in teams regelmatig voor problemen. Mensen kijken namelijk naar elkaar om te bepalen wat normaal, verstandig of acceptabel is. Wanneer niemand iets zegt, ontstaat al snel de indruk dat de rest geen bezwaar heeft. Dus houd je zelf ook je mond.
In de psychologie heet dit pluralistische onwetendheid. Meerdere mensen twijfelen, ergeren zich of zien hetzelfde risico. Toch denkt ieder van hen: “Blijkbaar ben ik de enige, dus ik zeg maar niks.” Hierdoor volgt een besluit waar niet iedereen achter staat. Of er wordt een afspraak gemaakt waarvan meerdere mensen al vermoeden dat die lastig uitvoerbaar is. Of gedrag blijft doorgaan, terwijl een groot deel van het team er last van heeft.
De gevolgen worden vaak pas later zichtbaar: vertraging, afspraken die niet worden nagekomen en een leidinggevende die opnieuw moet bijsturen. Stilte lijkt dan op instemming. Soms betekent het vooral dat niemand als eerste wil beginnen. Alleen vragen: “Is iedereen akkoord?” helpt dan meestal weinig. Ook een open vraag als “Wat zien we over het hoofd?” kan opnieuw stilte opleveren.
Probeer anders eens het volgende eens: laat iedereen eerst voor zichzelf één twijfel of risico opschrijven en haal de reacties daarna één voor één op. Zo hoeft niemand als eerste tegen de rest in te gaan en kun je daarna gemakkelijker samen de inhoud in. Want als je wilt weten wat er werkelijk in een team leeft, moet je soms meer doen dan ruimte geven. Je moet het ook makkelijker maken om die ruimte te gebruiken.












